V.

Niewytłumaczalne to wszystko.

Mogłabym wypić osoloną kawę, by tylko, to wszystko się skończyło.

Niewytłumaczalne to wszystko.

Tęsknota to choroba?
Jeśli tak potrzebuje pilnego wynalezienia lekarstwa.

Niewytlumaczlne to wszystko.

Stoję- tęsknię.
Przychodzę- tęsknię
Tłumacze- tesknie
Klękam- tesknie
Kładę się - tęsknię
Wstaje - tesknie.
Umieram- tęsknię.

Niewytłumaczalne to wszystko.

Jak bardzo odległe stało się wszystko, co tworzyło mój świat i budowało uśmiech, nagle.

Niewyobrażalne to wszystko.

Mimo szczerych chęci niczym nie da się tego zastąpić, po prostu:
Stoisz- tęsknisz
Przychodzisz- tęsknisz
Tłumaczysz- tesknisz
Klękasz- tesknisz
Kładziesz się - tęsknisz
Wstajesz - tesknisz
Umierasz- tęsknisz.

Niewyobrażalne to wszystko.

Lek przed tym, że nigdy nie będzie już lepiej.
Strach przed nieudaną odsieczą.
Tęsknota za zwykłą codziennością.

Niewyobrażalne to wszystko.

A w głowie?
Krzyk, wymieszany z brudem ulicy, sztucznością coraz to nowszej odmiany.
Bunt przed krzywdą.
Niewyduszony płacz.

Niewyobrażalnie niewytłumaczalne to wszystko. Niespodziewanie. Nagle. To wszystko.